Op 7 augustus stond er, naast de verjaardag van Line (waar we voor de rest niets gaan over schrijven, 30 worden is en blijft een “traumatische” ervaring), een dagje Wells Gray Provincial park op het programma. ’s Ochtends trokken we er met de paarden op uit. In ware cowboy stijl probeerden we Moon en Bradley er van te weerhouden om elke 5 min aan het malse gras te sabbelen. Overige rijkunsten waren niet echt nodig aangezien deze paarden blindelings hun weg wisten te vinden.

Wells gray park heeft een paar prachtige watervallen dus die wilden we zeker met een bezoekje vereren: Helmcken falls, daar kan je niet omheen als je het Wells Gray Provincial Park bezoekt. Het is makkelijk met de auto te bereiken. Hetzelfde geldt voor de Dawson falls. Het is eigenlijk heel moeilijk om de indruk die zo’n vallende watermassa maakt op foto vast te leggen. We deden toch een poging.

Tenslotte gingen we nog naar Moul falls, die enkel na een wandeling van ongeveer 40 minuten te bereiken is. Na een zicht van bovenaf, daalden we, via een steil pad en een paar trappen,  af  tot de voet van de waterval.

Eenmaal beneden konden we de voeten verfrissen, en liepen we achter de waterval door. Dat was toch wel een speciale ervaring. Dit soort dingen kunnen natuurlijk ook in een subtropisch zwembad, maar hier was het toch net iets anders…

’s Avonds gingen we bij gebrek aan valabele alternatieven  terug in de ranch eten voor een meer dan correcte maaltijd.

Een kort verslagje van een lange dag in de auto. Om 8u30, namen we afscheid van onze Chileense motorrijders en vertrokken voor een rit van 700km naar het Oosten. De eerste 150km van highway nr20 waren erg stil: we telden 3 tegenliggers en zagen op de hoogvlaktes heel wat verbrandde bossen, een beetje een verlaten gevoel toch. Bovendien zagen we langs de kant van de weg een aantal keren vermeld staat dat jij bij problemen een specifiek noodnummer kan bellen. We vragen ons wel nog steeds af hoe dat precies in zijn werk gaat. We hadden de gehele hele weg geen GSM netwerk en op de schaarse ranches na was er amper bebouwing.

Na een tussenstop bij een meertje en een verplichte stop bij wegenwerken, kwamen we stilaan terug in de beschaving: Williams Lake (400km op de teller), naar ons gevoel een echte “cowboy” stad, maar dan wel een met een echte “grand surface” zodat we na 2 dagen nog eens echt inkopen konden doen voor de Picknick onderweg.  Daarnaast zagen we nog een rodeo “stadium” en viel onze bescheiden huurwagen toch op tussen al die pick-ups.

Bij 100 mile house hielden we even halt voor een korte wandeling en een stop in de liquor store. In Canada moet je 25 jaar zijn als je alcohol wil kopen, gelukkig zijn we die grens net voorbij

Rond 18u kwamen we nog redelijk fris aan in Clearwater, waar we vriendelijk werden ontvangen door Regina (jeanshemd en cowboyboots!), onze sympathieke gastvrouw voor de komende 2 dagen. Ze stelde voor om ’s avonds in de “Ranch” te eten een beetje verderop. De gegrilde steak smaakte heerlijk zo in de weide tussen de paarden. Wat bier en wijn later, was het bedtijd…

En toen werden we wakker in Bella Coola. Wat we de vorige nacht vermoed hadden, bleek inderdaad waar. We bevonden ons in een prachtige vallei te midden van naaldbossen.
Omgeven door al dit moois gingen we toch maar over naar de orde van de dag: het ontbijt. Ons ‘breakfastbasket’ stond immers klaar in de koelkast. Fruitsap, yoghurt, framboosjes,…. Heel lekker na het toch wat vettigere eten aan boord van de ferry. Hoewel de naam van onze cottage (BEAR) al voor zich sprak, waarschuwde een brochure ons voor de aanwezigheid van beren in het gebied. Gelukkig waren er Bambi, Sheera en Yasmin om de beren van het domein weg te houden. Toen we de deur van onze cabin opende, stormde er ons een Duitse scheper enthousiast tegemoet. Dit bleek de jongste van de drie: Yasmin. Na een gezellig praatje in het prachtige huis van Steve en Cheryl en een deskundige uitleg over hoe het domein zijn eigen stroom opwekte, kregen we Yasmin mee voor de wandeling. Kwestie van ons te beschermen tegen de beren….

De rit over de hill was prachtig en inderdaad niet voor mensen met hoogtevrees.

Al deden de zwart geblakerde bomen en de aanzienlijke schade door de zware overstroming van begin vorig jaar, ons eraan herinneren hoe kwetsbaar de natuur toch kan zijn. Onderweg nog een wandeling gemaakt in Tweedsmuir Provincial Park. En toen ging het verder richting Nimpo Lake. Het werd steeds duidelijker dat dit een onbekend stukje Canada was. Geen vermelding van Nimpo Lake in de Lonely Planet, amper bebouwing onderweg en al 2 dagen geen mobiel netwerk,…Of hoe mooi de natuur kan zijn in al haar eenvoud. Het bordje Nimpo Lake FOOD 1 km deed ons vermoeden dat we in de buurt waren. De winkel zag er niet zo uitnodigend uit, maar nood breekt wet, we hadden eten nodig. De vriendelijkheid van de dame achter de kassa maakte wel veel goed.

Later bleek ook dat we hier ook de sleutels van onze motelkamer (voor alles een eerste keer) konden ophalen. De ligging was prachtig, vlak bij de oevers van het meer omgeven door bossen en bergen, al gaf de desolaatheid van deze plek ons toch wel koude rillingen. Toch nog snel onze groezelige motelkamer omgeboekt naar een van de cabins (er zijn grenzen). Om dan, na een lekkere lasagne in het enige restaurant in de wijde omgeving (met wifi!), terug te keren naar ons plekje natuurschoon.

We raakten nog aan de praat met 2 Chileense motorrijders (vader en zoon), die naast ons de enige gasten restaurant waren.

Toen we plots vissen zagen opspringen uit het water begrepen we waarom hier het Nationale kampioenschap vliegvissen werd gehouden. Naar mate de duisternis viel, werd deze plek steeds mooier. De maan die met zijn zilveren stralen het meer verlichtte, de duizenden sterren aan de hemel, het huilen van de wolven …dit was een ongekend stukje hemel op aarde.

Vandaag de discovery coast passage, voor de niet-Canada kenners (zoals wij): de spectaculaire overtocht van Port Hardy naar Bella Coola. Een hele dag varen tussen de fjorden van de Coastal Mountains. Om aan deze trip te beginnen, moesten we wel vroeg uit de veren! Hoewel het vertrek van de ferry pas om 10u15 gepland was, moet je -gek genoeg- al 2u op voorhand aanwezig zijn. Dus om 7u15 stipt (!) zaten we al gezellig aan de ontbijttafel met nog 2 andere koppels uit de VS. Toch erg vroeg om je sociale vaardigheden uit de kast te halen. Gelukkig waren onze gastheer en gastvrouw erg spraakzame mensen met al 60 jaar ervaring (ps: hun huis zelf zag er niet zo oud uit). Na een lekker ontbijtje (alles zelfgemaakt) ging het richting de ferry terminal. Daar stond onze ferry ‘ the Queen of Chilliwack’ al op ons te wachten om vervolgens, met 2u vertraging, uit Bella Coola te vertrekken. De NMBS/NS is er niets bij

Onze Queen had haar beste tijd wel al gehad, het schip rammelde zoals een oude dieseltrein, maar gelukkig waren er voldoende reddingsvlotten voor iedereen. Een drama zoals met de Titanic zou dus wel vermeden worden.

Hoewel, toen de kapitein aankondigde dat door de dichte mist elke 2 minuten de scheepshoren zou klinken, kreeg Line het toch wel een beetje benauwd…Na enige tijd trok de mist op en kwamen de prachtige landschappen te voorschijn.

Adembenemend mooi, overal waar je keek…En niet alleen de landschappen om ons heen, ook in het water waren prachtige taferelen te aanschouwen…2 bultrug walvissen, een school dolfijnen, een zeehond..en dat allemaal live.

Al geven we het toe, een walvis live zien is net zoals naar de ‘Tour de France’ gaan kijken, op televisie zie je het allemaal net iets beter. Maar het gevoel om deze dieren in hun natuurlijk habitat te zien is onbeschrijfelijk. Het liet zo Line haar de opkomende zeeziekte vergeten.

Na 11u varen, waarvan de laatste 2 in het donker, kwamen we dan aan in Bella Coola.

En toen…begon het pas, eerst vond het koppel van de eerste auto hun sleutels niet terug waardoor er dus niet gestart kon worden met off-loaden en we nog wat extra vertraging op liepen, en dan hadden we nog een tocht van 40 minuten in het pikdonker voor de boeg. De waarschuwingen van onze gastvrouw in acht nemend: “let op voor het stukje gravel weg en als je denkt dat je verkeerd bent, moet je nog verder” kwamen goed van pas. Al had ze ons wel niet gewaarschuwd voor de herten langs de weg. Om 0u30 kwamen we dan eindelijk aan in onze bear cottage. Hoewel het stikdonker was, liet iets ons vermoeden dat het zicht bij ontwaken opnieuw adembenemend mooi moest zijn….

Opnieuw een overtocht met de ferry, deze keer van Port Mc Neill naar Alert Bay.  Een dik half uur na vertrek kwamen we al aan op het eiland van 3km bij 1km. Het was het begin van een bijzondere ervaring. Onze B&B was gemakkelijk te vinden. We logeerden in een cottage die op palen stond boven het keienstrand. Per toeval kwamen we gastvrouw Maureen tegen en even later konden we ook haar echtgenoot Dave kort spreken. We hadden het gevoel dat ze nogal op hun privacy gesteld waren (met het idee: als jullie ons gerust laten, dan laten wij jullie ook gerust) maar de cottage was verder prima en dat was toch het belangrijkste.

Na een verkwikkende nacht, hadden we een volledige dag om het eiland te verkennen en het liet ons met een dubbel gevoel achter. Over de natuur kunnen we alweer zeggen dat het prachtig was. Deze keer viel vooral het ecologisch reservaat op: een moerasgebied op de top van het eiland waar de bomen langzaamaan wegrotten. Het reservaat is een vogelparadijs en de “ boardwalk”  over het moeras (zie foto) was toch wel een aparte ervaring. Het zou zo de filmzet geweest kunnen zijn van een fantasy film genre Lord of the Rings.  Bovendien maakte het krassen van de kraaien deze scene echt af. Jammer, dat geluid niet op een foto weer te geven valt.

Naast al het natuurschoon viel er ook wat cultuur op te snuiven. Het eiland was bezaaid met prachtige totempalen en we bezochten er ook een mooie overzichtstentoonstelling over de “First Nation Peoples” of de Natives, die het continent als honderden jaren bewonen. Ze hebben nog steeds een sterke cultuur en vormen, naar ons aanvoelen, een beetje een samenleving binnen de samenleving, met hun eigen tradities en rituelen (zoals de potlach).

Wat minder mooi was, was de gedeeltelijke verloedering van het eiland. Heel wat gebouwen gerelateerd aan de visindustrie stonden weg te roesten, een paar hotels waren gesloten, kortom het leek een beetje op vergane glorie. Gelukkig was dit niet overal het geval en hebben we er toch lekker en gezellig gegeten.

De tweede dag vertrokken we al vroeg op zee voor een ochtendje walvis spotten. We dachten dat we om 7u30 afspraak hadden, maar dat bleek pas om 8u15 te zijn zo ging dus 45 minuten kostbare bedtijd verloren. Na het optrekken van de nevel was het van op zee alweer genieten van het machtige landschap . Aan boord werden we getrakteerd op koffie met muffins. Zeg nu zelf, wat moet een mens nog meer! Na een uurtje varen kwamen we aan bij het gebied waar we de grootste kans maakten om orka’s te zien. En ja, hoor. Een familie op pad naar hun “resort” (natuurreservaat, waar geen scheepvaart toegelaten is en de orka’s kunnen eten en rusten). De vader (met de een vin van ongeveer 1m80), moeder en 3 kinderen.

Allemaal hadden ze een eigen identiteit: De ietwat schuchtere Maureen en ietwat norse Dave kwamen nu helemaal los en begonnen ons honderduit te vertellen over Orkastambomen, hun levenswijze en zoveel meer … . Op de terugweg zagen we nog wat zeehonden en een paar arenden met een nest (de jongen zijn groter dan de volwassen zeearend, want ze verliezen nog een deel van hun vleugels). De door Maureen gemaakte scones met thee maakten de trip helemaal af.

Terug aangekomen op Alert Bay, vertrokken we richting ferry. Daar was het nog een kleine 2 uur wachten, ideaal voor een siesta. Na de aankomst in Port Mc Neill, moesten we nog een klein stukje rijden naar Port Hardy. Volgens onze gids hadden we hier een grote kans op het spotten van beren in de berm. Helaas, hadden de beren vandaag geen zin om zich te tonen. Na deze korte rit kwamen we uiteindelijk aan in onze B&B: een grote witte Amerikaanse villa. Het contrast met onze cottage in Alert Bay kon niet groter zijn….

Op 1 augustus was het al vroeg vertrekken geblazen. Om de voorlaatste ferry van Port Mc Neill naar Alert Bay te halen, moesten we rond 7u30 uit Fulford Harbour vertrekken. We lieten Salt Spring Island achter ons want na een korte oversteek hadden we ongeveer 400km voor de boeg. Dit liet ons voldoende tijd om af en toe de highway te verlaten voor een uitstapje.

Onze eerste stop was Chemainus, waar we op zoek gingen naar “muurschilderingen”. Die dateerden niet uit de oertijd, maar wel uit het begin van de jaren 1980. Er waren verschillende taferelen te zien, maar om 9u ‘s morgens konden deze schilderijen ons toch niet echt bekoren. 2 luxecars met Japanners die ook arriveerden waren voor ons het sein om te gaan

Omdat we dus niet te veel tijd in Chemainus doorgebracht hadden, maakten we een vrij grote omweg langs Englisman Falls. Dat was dan ook de moeite waard. We namen er rustig de tijd om een mooie wandeling langs de waterval te maken.

Vervolgens maakten we nog een uitstap naar  Cathedral Grove, waar het een heel stuk drukker was. We konden er stokoude bomen bewonderen. De oudste boom was er 800 jaar, met een diameter van 9 meter (!) en een hoogte van 76m (een stuk hoger dan de toren van Pisa). Uiteraard was het daar een beetje “aanschuiven” voor de foto. Die namen we dan maar niet zelf. Gelukkig waren er nog genoeg mogelijkheden voor kiekjes.

We vervolgenden onze weg via Campbell River (een paradijs voor vissers) en genoten van de 250km highway, met nagenoeg geen bewoning en slechts af en toe een rustplaats. We vroegen ons af wat te doen bij autopech, aangezien we ook geen GSM bereik hadden. We besloten dat we daar maar beter niet te veel aan dachten.

Eenmaal aangekomen bij Port Mc Neill hadden we nog even tijd om wat boodschappen te doen. We dachten dat we ruim op tijd bij de ferry waren, maar daar kregen we te horen dat het niet zeker was dat we er nog bij konden. 2h30 extra wachttijd hing boven ons hoofd… (als een donkere wolk). Na een beetje nagelbijten mochten we er dan toch nog bij. Oef… .We hebben onze les ondertussen toch wel geleerd: Kom ruim op tijd voor vertrek van de ferry (>20 minuten).

Op weg naar Alert Bay!

Op 29 juli hebben we Vancouver achter ons gelaten en zijn we met de ferry naar het westen getrokken, naar de Gulf Islands, een eilanden groep die aan de VS grenst (zie kaart). De ferrytocht verliep in 2 delen met een tussenstop in Swartz bay.  Daar hadden we bijna onze ” aansluiting gemist”  en waren we de allerlaatste auto die er na wat gemanoeuvreer nog bij kon. Even spannend dus, maar zo wel 2 uur wachten op de volgende ferry vermeden. De ontvangst aan boord was echt leuk want een aantal opvarenden deelde in onze opluchting (we werden er meermaals op aangesproken “you were the car we were waiting for…”).

Overnachten deden we in Fulford Harbour op Salt Spring Island in een leuke B&B met een prachtig uitzicht over het gezellige haventje. De volgende dag vertrokken we dan voor een avontuurlijke kayaktocht. Om 10u  verscheen onze gids “Blake” op de afspraak gewapend met onze 2 persoonskayak volgepakt met kampeerspullen en bevoorrading. Ongelofelijk wat er allemaal in zo’n kayak past! Na een korte uitleg was het dan zover: 2 dagen onderweg met als enige voorstuwing onze peddels. Na een dik uur peddelen was het al tijd voor een lunch op Russell island. Vervolgens ging het, tussen de grote ferryboten door, naar Portland island. Dit eiland, dat deel uit maakt van  Gulf Islands National Park,  zou onze overnachtingsplek worden. Kamperen op een onbewoond eiland dus.  Nadat we een prachtig plekje hadden gevonden voor onze tent was het tijd voor het diner. En nee, geen candle-light-dinner-op-het-strand maar een gezellig etentje met een Nederlandse familie uit Utrecht (zo onbewoond was het eiland nu dus ook weer niet ).

De nachtrust was  ”verkwikkend” maar toch wel “verstoord” door de zeehonden die vlakbij aan het spelen waren (klappend geluid van hun staart op het water en ” blaffen” naar elkaar) en allerlei vogelsoorten, die vooral in de vroege ochtend veel te vertellen hadden.

Na een frisse duik in zee en een heerlijk ontbijt met de nodige calorieën was het alweer tijd om de boten in het water te leggen en onze tocht verder te zetten. Een paar fantastische tussenstops later, was het rond 16u alweer afgelopen met dit avontuur. We installeerden ons terug in onze B&B in Fulford Harbour en zijn nog een hapje gaan eten in Rock Salt Cafe, vlak aan de ferry terminal. Niet veel later, tijdens een poging om nog een paar pagina’s boek te lezen, zorgde de door Blake georganiseerde kayaktrip er toch voor dat we sneller in slaap vielen dan verwacht.

Heiloo, 04u45. De wekker maakte ons vriendelijk doch met aandrang duidelijk dat het tijd was om aan het avontuur te beginnen. 14 uur later landden we in Vancouver, rond 10u lokale tijd, en de dag begon dus opnieuw voor ons. Gelukkig konden we, nadat we de huurwagen hadden opgehaald, al vroeg inchecken in het hotel, zodat we alle bagage konden achterlaten en ons even konden opfrissen voor een flinke wandeling door de stad. We begonnen in Stanley Park, met heel wat mooie fauna (eekhoorn die rustig een boterham zit te eten op een parking, wasberen die de show stelen,…)  en flora (engelse tuinen, eeuwenoude holle bomen) en ideaal om een uiltje te knappen op het gras. Vanuit het park is het zicht op de op de zee en de stad prachtig. Daarna hebben we de bus genomen naar Gastown, oftwel het “oude”  stadscentrum ontstaan ergens in het midden van de 19de eeuw. Het was daar gezellig rondkuieren. De bus bracht ons vervolgens naar Englishman Beach, waar we tussen locals en andere toeristen konden genieten van de zon en alweer een prachtig uitzicht. Deze keer op de Gulf Islands, maar ook op de geslaagde skyline van mooie appartementen op de rand van de stad. ‘s Avonds hebben we dan genoten van een Japanse  Izakaya, ofwel de Japanse Tapas (met onder andere sushi, sashami, tempura…) in de  Japanse bistro Shuraku. Echt heerlijk! Rond 21u (lokale tijd en dus bijna 25 uur nadat in Heiloo de wekker afging) ging het licht letterlijk en figuurlijk uit.

De volgende ochtend hebben we dan ontbeten in de Irish Pub naast het hotel (die dus blijkbaar ‘s avonds als cafe dienst doet en ‘s ochtends door het hotel gebruikt wordt). Toch maar koffie in plaats van Guinness genomen. Jammer genoeg moeten we Vancouver nu al achterlaten. Het heeft toch een goede indruk op ons nagelaten: prachtige combinatie van stad, strand, park. Typische Noord-Amerkiaanse fenomenen zoals de politie op de harley, de hotdog tenten, de skyscrapers, …